«Миллий тикланиш» ДП раиси Алишер Қодиров Ўзбекистон миллий жамоасининг шу кунларда АҚШ, Мексика ва Канадада ўтаётган жаҳон чемпионатидаги иштирокига муносабат билдирди.
Ҳусусан, дипломат ўзининг телеграмдаги каналида Ўзбекистон миллий жамоасининг гуруҳ босқичи 3-тур доирасидаги Конго ДРга қарши ўйинидан сўнг қуйидагича пост қолдирди:
«0 - мураббий иши, дарвозабон, жамоа руҳи, жамғарилган очко, миллиардлаб харажатга сотиб олинган қиймат ва келажакка умид…
Биз 1-синфида ҳижжалаб ҳарф тераётган мактабни 8-синфида ўқиётган японлардек ўйламасак, бу мактабни 100 йилда ҳам битиролмаймиз…», - дейилади постда.
Унга бириктирилган видеода эса япониялик мутахассис ўз ватани миллий жамоаси тажрибасидан келиб-чиқиб билдирган қизиқарли фикрлари янграган. Эътиборингизга суҳбатнинг матн шаклини тақдим қиламиз:
Сато сан футболни сиз ҳам кўрдингиз, баттар бўл дегандек, гапиряпсиз. Бунинг сабабини тушунтириб беринг
«Мағлубият жуда яхши нарса. 1998 йили Япония илк марта жаҳон чемпионатига чиққанди, бутун мамлакат қувонди. Одамлар, ниҳоят, биз ҳам дунё саҳнасига чиқдик деб хурсанд бўлишди. Лекин натижа оғир бўлди. Япония гуруҳ босқичининг учала ўйинида ҳам мағлуб бўлди. Кўпчиликнинг кўнгли чўкди, айримлар, биздан футболчи чиқмайди деди. Бошқалар эса айбдор қидирди. Ҳаттоки айрим европаликлар сизларга футбол ўйнашни ким қўйибди, мазмунида ҳам киноя қилишган эди. Японияда футбол биринчи рақамли спорт тури бўлмаганлиги учун кўпчилик тушкунликка тушиб қолганди. Лекин япон футбол мутасаддилари тўғри йўл тутди. Улар ҳакамни айбламади, омадни айбламади, рақибларни айбламади. Ўзларига битта савол берди: биз нимани нотўғри қилдик? Ана шу савол бутун футбол тарихини ўзгартирди.
Кейин яна бир муҳим гап, мураббий ўз миллатингдан чиқмагунча, яхши натижа қила олмайсан. Чет эллик мураббий ҳаракат қилиши мумкин, аммо миллат, ватан деган тушунчалар бўлмаганидан кейин жонини бериб курашмайди-да.
Японларда бир мақол бор: Етти марта йиқилсанг ҳам, саккизинчи марта тур. Улар ҳам турди, болалар футболига эътибор берди, мураббийларни тайёрлади, мактабларни ривожлантирди, профессионал лигани кучайтирди ва энг муҳими, шошилмади. 80 йиллик стратегия ишлаб чиқиб, ўша бўйича ҳаракат қилишди. Чунки улар дарахт бугун экилиб, эртага мева бермаслигини яхши биларди. Йиллар ўтиб, дунёнинг энг кучли жамоаларига қарши бемалол ўйнай оладиган даражага етди. Шунда мен бир нарсани тушундим, Жаҳон чемпионатидаги энг катта мағлубият 0:5, 0:7 эмас экан. Энг катта мағлубият ютқазганингдан кейин, ўрганишни тўхтатишинг, экан.
Сенинг мамлакатингни ҳам ютқазгани яхши бўлди, деганимнинг сабаби шу. Япония ҳам биринчи марта аламли мағлубиятга учрагандан кейин, тажриба тўплаб, оёққа туришди. Бугун ўша манаман деган футбол мамлакатларини мағлуб қиляпти. Шунинг учун ҳаётда ҳам бир марта йиқилсангиз тушкунликка тушманг, бугунги мағлубиятингиз эртанги ғалабангизнинг пойдевори бўлиши мумкин. Ютганингизда камтар бўлинг, ютқизганингизда — сабрли.
Инсоннинг ҳаёти ҳам шундай, битта ўйиндан иборат эмас, ҳаёт бу узоқ чемпионат».
