Ҳозирги ёш авлод бу кунларни қанчалик кутганимиз ва бу воқеа айниқса қирқдан ошган авлод учун қанчалик аҳамиятли эканини тушунмаслиги мумкин. Аммо улар билишлари шарт – Ўзбекистон жаҳон чемпионатига чиқишини кутиб, бу кунларни кўра олмаган, армон билан ўтиб кетганлар талайгина.
Биласизми, ўша кун келади, деб ҳар доим ишонганмиз.
Ҳа, ўша кун келади, деб неча марта кўзимизга ёш олган авлодмиз.
Ўша кун келади, деб такрор ва такрор ҳар тўртликнинг якуний саралашини кутиб яшаганмиз.
Бугун эса ўша кун. Ўзбекистон миллий терма жамоаси ўз тарихидаги илк жаҳон чемпионати учрашувини ўтказади.
Бош жамоамизга шунчаки мухлис бўлиб қолмаганман, ватан жамоасига мухлислик тақдиримга битилган. Мен унинг ортидан тунлари ухламай ўтирганман. Арабларнинг найранги-ю, япон ҳакамларининг адолатсизлигидан дадамнинг асабийлашганини кўриб, ичкарига кириб ўкириб йиғлаган кунларимни кечагидек эслайман.
Футболга қизиқишим Баджонинг омадсизлиги билан тугаган 1994 йилги ЖЧ билан бошланган, Зиданнинг қаҳрамонлиги билан тугаган ЖЧ-1998ни ҳам кечагидек эсласам-да, 2002, 2006, 2010, 2014, 2018 ва 2022 йилги мундиал саралашлари юзимизга ажин, сочимизга оқ тушишига сабаб бўлган.
Ҳар сафар бир нимадир етишмасди.
Бир гол. Бир очко. Бир оз омад. Ва ҳар сафар орзу яна тўрт йилга ортга суриларди. Хафа бўласан, асабийлашасан, ҳатто “бас” дейсан. Аммо кейин яна стадионга ёки ТВ қаршисида кутасан. Чунки бу сенинг жамоанг. Бу сенинг байроғинг. Бу сенинг юртинг.
Колумбияга қарши ўйин шунчаки футбол эмас. Бу 34 йиллик орзунинг ушалиши. Бу неча авлод мухлисларининг орзуси. Бу терма жамоа учун яшаб ўтган инсонларнинг умиди, армони.
Бу болалигида Миржалол Қосимовни, Максим Шацкихни, Сервер Жепаровни, Одил Аҳмедовни кўриб катта бўлган авлоднинг орзуси.
Бу бугунги Абдуқодир Хусановлар, Элдор Шомуродовлар ва уларнинг сафдошлари амалга оширган тарихдир.
Бугун ҳисоб қандай тугашини билмайман. Ғалаба бўладими, дуранг бўладими ёки мағлубиятми — билмайман. Аммо битта нарсани аниқ биламан. Майдонга чиқадиган жамоа аллақачон ғолиб. Чунки у бутун бир миллатнинг энг катта футбол орзусини рўёбга чиқарди.
Бугун “Ацтека”да мадҳиямиз янграганда миллионлаб ўзбекистонликлар экран қаршисида, кимдир Мехикодаги стадионда, кимдир Америкада, кимдир Тошкентда, кимдир Самарқандда, кимдир қишлоқдаги кичик телевизори қаршисида оиласи, дўстлари даврасида қўлини кўксига қўйиб, баралла мадҳиямизни куйлайди.
Мен эса хонамни ёпиб олиб, ТВ қаршисида мадҳия янграганда ўтган 30 йиллик хотираларимни кўз ўнгимдан ўтказишни хоҳлайман. Камида 20 йил ортга қайтишни...
2005 йил...
Футбол кунлари уйда ош қилиб, қўни-қўшни ва қариндошларни йиғадиган, Ўзбекистон ЖЧда ўйнашини сўнгги нафасигача кутган раҳматли дадам...
«Жинлипу» телевизорини кўтариб келадиган раҳматли тоғам...
«Свет» ўчиб қолса-чи, деб «Жигули»сининг аккумляторини ҳар эҳтимолга қарши кўтариб келадиган қўшнимиз марҳум Шерали ака...
Улар билан бирга кузатган сўнгги саралаш босқичи Бабаян мураббийлигида барбод бўлган ЖЧ-2018 орзуси эди. Ўшанда улар негадир қачонлардир мундиалга чиқишимизга батамом умидларини узишганди. Кўп ўтмай бирма-бир уларни сўнгги манзилга кузатдик...
…8 йил ўтиб, ўша кун келди. Бир неча соатдан кейин Ўзбекистон миллий жамоаси жаҳон чемпионатида дебют қилади. Мадҳиямиз пайтида отамни, тоғамни, қўшним раҳматли Шерали акани хотирлаб, осмонга тикилганча “Дада, тоға, Шерали амаки – мен бу кунларни кўрдим”, дея бақиргим келади. Шу кунларга етказганига шукур. Орзумизга етказди.
А.Шукуруллаев
